077 - 387 39 29   € => NL92 RABO 0100 9402 85 parochiekantoor@rkpfblerick.nl

Ik mis hem/haar iedere dag

Tijdens vele huisbezoeken bij weduwen en weduwnaars hoor ik hen vaak zeggen “Ik mis hem/haar iedere dag” Het sterven van onze dierbaren komt altijd te vroeg.

De maand november is grauw en miezerig. En het is juist in deze maand dat de katholieke Kerk al meer dan duizend jaar de overledenen op de dag van Allerzielen gedenkt. Allerzielen is veel meer dan het gedenken van de overledenen, of een ‘kaarsjes aansteken voor onze dierbare gestorvenen’. Wij willen hen in onze herinnering vasthouden. Wij bidden in de mis voor de zielenrust van onze overledenen.

Allerzielen is meer dan een menselijk gedenken. Allerzielen is meer dan een kaarsje aansteken. En dáárom is het terecht dat de Kerk bij ieder aangekondigd overlijden zegt: “Heer, geef deze gelovige de eeuwige rust, en het eeuwige licht verlichte hem. Dat hij mag rusten in vrede.”

In de herfst is de natuur bezig haar mooie volheid weg te schenken omdat de winter, de dood voor de deur staat. Bloembollen worden onder de grond gestopt. Het leven wordt letterlijk en figuurlijk begraven. Maar niet voor eens en altijd, want ondergronds ontwikkelen zich uit de bollen en zaden nieuwe kiemen van leven. De natuur verliest haar leven om het straks in het voorjaar weer in alle uitbundigheid terug te winnen.

Het is niet toevallig dat wij in de katholieke kerk ieder jaar Allerheiligen

(1 november.) en Allerzielen (2 november) zo dicht bij elkaar vieren. Op Allerheiligen wordt gevierd dat er door de eeuwen heen héél veel geweldige, heilige mensen zijn geweest die Gods liefde een gezicht en een stem hebben gegeven. Sommigen van hen kennen wij bij name, ze zijn door de kerk officieel heilig verklaard (H. Antonius van Padua, moeder Theresa, H. Maximiliaan Kolbe) maar de meesten zijn in de anonimiteit gebleven, alleen gekend door God en hun tijdgenoten. En dat zijn er héél veel. Maar de vreugde van Allerheiligen slaat de dag daarna op Allerzielen om in verdriet. Verdriet dat wij de lichamelijke aanwezigheid van zoveel geweldige mensen moeten missen, mensen die ook ‘heiligen’ zijn geweest. Als wij naar onszelf kijken, moeten wij soms een lieve levenspartner, vader of moeder, oma of opa, broer of zus, een allerliefst kind, een goede vriend of vriendin missen: allemaal geweldige mensen die wij dankbaar zijn voor hun liefde maar die wij juist daarom heel erg missen. Het is altijd weer ontroerend als op Allerzielen de namen van onze geliefde doden worden opgenoemd en er kaarsjes bij hun graven worden ontstoken. Maar op diezelfde dag klinkt ook de troostvolle Bijbelse belofte dat onze dierbare overledenen zullen leven bij God in de hemel. Dat geloof vervult ons met troost en vreugde. Dat wens ik ieder van u van ganser harte toe.

Pastoor Muprappallil