077 - 387 39 29   € => NL92 RABO 0100 9402 85 parochiekantoor@rkpfblerick.nl

Kerstkaarten

Alstublieft, Kerstkaarten niet weggooien!

Rondom Kerst en Nieuwjaar, rondom Pasen sturen veel mensen een wenskaart naar mensen die hun dierbaar zijn. Dit jaar heb ik heel veel kerst- en nieuwjaarswensen van mensen mogen ontvangen. Op de eerste plaats wil ik iedereen bedanken voor de mooie kerst- en nieuwjaarswensen en ook voor de prachtige kerstkaarten.

Tijdens de kerstdagen kwam iemand mij vragen: “pastoor, waar kan ik de echte kerstkaarten, met een mooi kerst tafereel er op, kopen? Via Kerk in Nood kunnen mensen mooie kerstkaarten bestellen, maar dat is niet voor de hand liggend voor iedereen. Daarom wil ik proberen volgend jaar, met hulp van onze vrijwilligers, zelf kerstkaarten te maken. Bent u bereid om mee te helpen? Laat mij dat dan graag even weten.

Wilt u de kerstkaarten die u dit jaar heeft ontvangen (de voorzijde waarop een kerst tafereel staat) in de kerk of op de pastorie inleveren? Met deze oude kerstkaarten kunnen wij weer nieuwe kerstkaarten maken.

Kerststallen bezichtigen.
De kerststallen van de Antoniuskerk en de Johannes de Doperkerk laten wij staan tot 2 februari (Maria Lichtmis). Dan krijgen veel mensen de kans om in de maand januari onze kerststallen te komen bekijken.

Pastoor Muprappallil

de kerststal te bezichtigen

Kerk open om de kerststal te bezichtigen:

Vrijdag 1, zaterdag 2 en zondag 3 januari van 14.00 – 16.00 uur zijn de Antoniuskerk en de Johannes de Doper kerk open
voor mensen die de mooie kerststallen van onze kerken willen bezichtigen. 

De kerststallen van de Antoniuskerk en de Johannes de Doperkerk laten wij staan tot 2 februari (Maria Lichtmis).
Dan krijgen veel mensen de kans om in de maand januari onze kerststallen te komen bekijken.

Jullie zijn van harte welkom

 

Het Gebed

Is het gebed nutteloos of waardevol?

Een paar jaar geleden, in een kerst periode,  belde ‘s avonds iemand bij de pastorie aan.  Ik maakte de deur open en zag een jong meisje met haar moeder staan. “Pastoor, is het mogelijk dat wij een kaars aansteken in de kerk?” Met tranen in de ogen kwam deze vraag van het jong meisje.  Ze wilden even in de kerk zitten en een kaars aansteken. Ik vroeg hen wat er aan de hand was. En daarna liet ik hen op de pastorie binnen.

Deze 15-jarige middelbare scholier had die dag te horen gekregen dat zij zwanger was. Dat was een schok voor haar en voor haar moeder. En ze wisten niet wat ze moesten doen. En ze samen kwamen langs de kerk en bedachten om even daar binnen te lopen en een kaars aan te steken. Maar de deur van de kerk was op slot.

“Ik ben echt geschrokken toen ik te weten was gekomen dat mijn dochter zwanger was” zei de moeder tegen mij.  Na een kort gesprek gingen wij samen de kerk binnen en ze staken een kaars bij de icoon van Maria aan. Na een kleine stilte zei het meisje: “Ik heb iets besloten, ik laat geen abortus plegen, ik wil mijn kindje in mijn armen dragen net als Maria.” Daarna heb ik lange tijd niets meer van dit meisje en haar moeder gehoord. Op een dag stonden ze met een mooi kindje in de handen bij mij voor de deur. Ze kwamen om een afspraak te maken voor het doopsel. Tijdens het invullen van het formulier vroeg ik de naam van de vader, en het meisje zei: “Omdat ik geen abortus wilde plegen, wil mijn vriend geen contact meer met mij. Nu hebben wij al bijna een jaar geen contact meer met elkaar gehad.” Maar tijdens ons gesprek heeft zij tegen mij gezegd: “Maar ik heb iedere dag voor ons kindje en voor mijn vriend gebeden. En dat doe ik nu nog iedere dag.”  Op een zondag middag kwamen wij samen in de kerk voor het doopsel van de kleine. En toen kwam een jongen naar mij toe en zei: “Ik ben de vader van dit kind. En vandaag zie ik haar voor het eerst na haar geboorte.” Op dat moment heb ik de kracht van het gebed echt gezien.

Jou JA of NEE kan heel veel veranderen in deze wereld. Het ja woord van dat jong meisje heeft een baby gered. Het JA woord van Maria heeft een Redder geschonken aan deze wereld. Zijn menswording is Zijn liefde voor ons. En Hij zegt tegen ieder van ons ” Ik hou van je”.

Ik wens jullie Allen een Zalig Kerstfeest en een gelukkig Nieuwjaar 2021.

Pastoor Muprappallil

Afscheid nemen

Wel of geen kerkelijke uitvaart?

Het sterven van een dierbare is altijd ingrijpend voor hun nabestaanden. Wij willen onze geliefden niet los laten, ook als ze meer dan 100 jaar oud zijn.

Een kerkelijke uitvaart is in deze tijd niet meer vanzelfsprekend. Soms zeggen de kinderen: onze ouders waren wel gelovig, maar wij niet. Wat moeten wij dan doen in de kerk? Op dat moment van afscheid gaat het eigenlijk niet over jouw geloof, het gaat over het geloof van je ouder die vaste of regelmatige kerkganger was in onze kerk.  Op het moment van afscheid is het onze taak om hun geloof en manier van leven te respecteren.

De afgelopen tijd hoor ik vaak mensen zeggen: wij hebben het afscheid van onze vader of moeder, ondanks dat hij of zij diep gelovig was, toch vanuit een crematorium gedaan, omdat er niets mogelijk zou zijn in de kerk. Dat is erg jammer. Want in de kerk is net zoveel mogelijk als in een zaal of crematorium, ook qua aantallen etc.
Zou het juist niet mooier zijn om de overledene midden in het dorp, in de kerk als middelpunt van de gemeenschap, te herdenken, dan ergens achteraf ?

Er bestaat ook de mogelijkheid om het gehele afscheid te houden in de kerk en daarna de overledene alleen te begeleiden naar het crematorium, en daar buiten afscheid te nemen. Dit kan heel waardevol zijn, juist omdat je op die manier niet alleen stilstaat bij het verdriet maar ook verwijst naar de hoop dat we elkaar mogen terugzien in het leven over de dood heen in de hemel.
En in de kerk is in overleg veel meer mogelijk dan men denkt of soms verkondigd wordt. Dit is denk ik goed om te weten, zodoende hoeft u dan niet uit te wijken naar andere locaties, maar kunt u op een goede manier afscheid nemen in de kerk.

Verder geldt bij een uitvaart in de kerk dat als u voldoende bij heeft gedragen aan de kerkbijdrage deze gratis is. Nog een reden te meer om daar het afscheid te houden. Mocht u graag een gesprek willen over uw eigen afscheid of dat van een dierbare, wij zijn hiervoor beschikbaar. U kunt telefonisch met ons contact opnemen, of via e-mail.

Pastoor Muprappallil

Goud & Zilver

“Beroep op Rome, daar zit zat geld”

Ik heb deze week een brief van iemand gekregen met deze tekst erop: “Beroep op Rome, daar zit zat geld”. Deze brief kwam naar aanleiding van een brief over de actie kerkbalans 2020. Inderdaad is dit een heel normale gedachte van veel  mensen.

Veel mensen denken net zoals de bovengenoemde persoon: waarom betaalt Rome of het Vaticaan niet het geld voor de parochies, daar is immers veel goud en zilver. Van Rome of van Roermond krijgen wij als parochies geen financiële steun en alles wat goud of zilver is of in gebouwen zit hoort bij de traditie en cultuur. En deze kunnen wij niet zomaar verkopen. Dat kunnen wij makkelijk vergelijken met de vele dure spullen die in verschillende musea in de wereld staan en de monumentale gebouwen wereld wijd. De waarde is hoog, maar je kunt ze niet verkopen.

Een kerk in een dorp of in een stad is de kerk van de mensen, van een gemeenschap. Dat is hun huis voor het gebed. En dat huis hebben wij altijd overeind gehouden door de bijdragen en de financiële hulp van vele mensen. In onze parochie federatie hadden wij zeven parochies met zeven kerken, en nu hebben wij zeven parochies met vier kerken. De andere drie kerken hebben wij helaas moeten sluiten vanwege weinig kerkbezoekers of vanwege financiële problemen.

Daarom zeg ik altijd: een kerksluiting doet niet de bisschop of de pastoor of het kerkbestuur, dat doen de mensen zelf. Zolang je niet naar de kerk komt, zolang de mensen geen kerkbijdrage betalen of giften doen, kunnen wij de kerken niet open houden. De grote verwarming van de Antoniuskerk is afgekeurd en volgend jaar moeten wij deze nog vervangen, en dat zal ongeveer 33 duizend euro kosten. De verwarming in de Josephkerk in Hout-Blerick is sinds vorige maand  stuk, en de offerte is nog niet binnen. Die zal ook bijna 25 of 30 duizend euro kosten. Wij zoeken sponsoren en gulle gevers om onze kerken financieel te ondersteunen.

Iedere kerk is door de gemeenschap zelf bijeen gespaard: steen voor steen, balk voor balk, dakpan voor dakpan. In die kerk hebben ze altijd de eucharistie gevierd, de bron en het hoogtepunt van hun geloofsbeleving. Wij hebben vrijwilligers, koorleden, acolieten, gulle gevers en sponsoren nodig om onze kerken open te houden.  Een kerk is niet zomaar een gebouw, dat is een gebouw van de gelovigen. En zolang de mensen actief zijn in een parochie, kan niemand een kerk sluiten.

Pastoor Muprappallil

Op Weg naar

“De Eucharistie is mijn snelweg naar de hemel.”

Na een lange zomer is het nu herfst. De natuur sterft af. In de maand november staan we daarom in de Kerk stil bij hen die ons zijn ontvallen.

Op 1 november viert de Rooms-Katholieke Kerk een hoogfeest van Allerheiligen (Solemnitas Omnium Sanctorum in het Latijn) waarbij alle heiligen gezamenlijk worden vereerd en herdacht.  En op 2 november, wordt Allerzielen gevierd. Dan worden alle gestorvenen herdacht. De gedachtenis van onze overledenen maakt elkaar ook weer diepte indruk. Het maakt ons opnieuw bewust van onze liefde voor hen en het gemis dat achter bleef toen zij van ons heen gingen. Het maakt ook duidelijk dat wij hen niet kunnen en willen vergeten. Door alle dagelijkse beslommeringen denken we misschien niet meer elk moment of elke dag aan hen, toch zijn zij niet uit ons leven verdreven. In liefde en gebed blijven we met onze overleden dierbaren verbonden, over de grens van dit leven.

Heilig zijn is: toegewijd aan God, apart gezet. Op zaterdag 11 oktober heeft de Kerk iemand zaligverklaard (de eerste stap zijn op weg naar een heiligverklaring). Het gaat over een jongeman, Carlo Acutis, van 15 jaar. Het gebeurt niet elke dag dat een jongen die aan een vorm van leukemie overleed op 15-jarige leeftijd zalig wordt verklaard. Tijdens de zalig verklaring lazen ze de brief van de paus voor en daarna brachten de ouders van de overleden tiener een reliek naar het altaar waarin zich het hart van Acutis bevindt. In de reliekhouder is een bekende uitspraak van Acutis gegraveerd: “De Eucharistie is mijn snelweg naar de hemel.” “Om voor altijd met Jezus verenigd te zijn, dat is mijn levensprogramma”, schreef Carlo. Door de dood verenigen wij met Jezus in de hemel. Een onverwoestbaar geloof in een leven na de dood.

De eerste christenen spraken over zichzelf als ‘de heiligen’! Niet omdat ze zo braaf waren of zonder zonden, maar omdat ze zich kind van God voelden, dat was hun diepste identiteit. Dat wij heiligen zijn, dat vieren we met Allerheiligen, niet omdat we zo goed zijn, maar omdat we tot het goede geroepen zijn.

Pastoor R. Muprappallil